Wieści z Zaścianka I

Wieści z Zaścianka – Kwiecień AD 1996

                                                    Czołem mieszczanie

Oj pozmieniało się u nas pozmieniało. Przez ostatnich kilkanaście lat wiało przeważnie od Zachodu. Wiatry porywiste były, ale ciepłe i pożyteczne. A ile marek i dolarów przywiało do naszego miasteczka, a teraz co? Jak tego Kwaśniewskiego neopoganie przepchnęli na prezydenta, to wiatr się odwrócił i od bolszewickiej strony wieje, a zima sroga od połowy listopada ziemię w okowach mrozu trzyma. Kwiecień już, a czubek mojej porzeczki ledwie spod śniegu widać. Wielkanoc za kilka dni, a tu ziemia na półtora metra w głąb zamarznięta jak skała. Patrzę przez okno i myślę sobie, kiedy my biedni mieszczanie cebulę i ogórki siać będziemy. Tak mi się przykro zrobiło, że flaszkę pocieszycielki z tajnego schowka wydobyłem. Klarowna jak kryształ, na czystym cukrze robiona. Nalałem sobie pół szklanki i już miałem wychylić, a tu do drzwi ktoś łomocze. Antek psia jucha, ani chybi – myślę sobie. Ten obwieś na dwa kilometry wyczuje gdzie piją. Nie omyliłem się. Antek drzwi otworzył i od progu krzyczy. – Sołtysie burmistrz Gaworski za sto tysięcy marek Kamieńsk Krzyżakom sprzedał. Na Wrzoskach zamek będą stawiać z komnatami na 500 osób. Na Rynku tylko o tym mówią, ze ci Krzyżacy na nową wiarę będą nas nawracać. Jeden z radnych nawet listy do proboszcza i biskupa śle, aby nas w obronę wzięli i to niemieckie tałatajstwo kropidłami precz przepędzili. Próbowałem Antkowi przerwać, ale ten tak się rozklekotał i takie głupoty gadał, że w żaden sposób powstrzymać go nie mogłem. Dopiero, gdy mu tę wielką flaszkę pokazałem, od razu zaniemówił, bo mu język z łakomstwa do du.. uciekł. Co miałem w szklance nalane podałem Antkowi. Wypił jednym haustem, micha mu się rozjaśniła, oczy zabłysnęły z ukontentowania. – O sołtysie, dawno takiej nie piłem. Wypiłem swoją porcję i mówię do niego w te słowa: - Antek ty durniu. To nie żadni Krzyżacy tylko Różokrzyżowcy zdewastowany ośrodek turystyczny na Wrzoskach kupić chcieli. A ty i tobie podobni żadnego nawracania obawiać się nie musicie, bo formacja religijna głupków i oszołomów nie przyjmuje. Ciebie lebiego należałoby jednak nawrócić na wiarę abstynencji, boś pijak i barłoga. Skończyłem gadać, a Antek milczał teraz jak zaklęty i tylko maślanym wzrokiem na flaszkę spoglądał. Nie miałem innego wyjścia jak kolejkę powtórzyć, toast wznosząc pod wielkanocne jajko. Przedrzemaliśmy się z godzinkę i toast powtórzyliśmy w intencji opamiętania naszych rodzimych oszołomów. Dno się w butelce pokazało, kazałem, więc Antkowi do domu iść się wyspać, a jutro w kościele się wyspowiadać, żeby na Rezurekcji Zmartwychwstałego z czystym sumieniem powitać. Tego czystego sumienia i czystego serca Wam drodzy mieszczanie, jaki i sobie z okazji Wielkanocy życzę. Wesołego jajeczka także. Wasz sołtys.

Różokrzyżacy w Kamieńsku

Bajka dla dorosłych czyli, jak ojciec i syn Turlejkowie Kamieńsk przed Różokrzyżakami

uratowali

Roku Pańskiego 1996 dziwne plagi spadły na sławetną Ziemię Kamieńszczańską. Naprzód zima się sroga ustanowiła, a tęgi mróz trzymał bezlitośnie ziemię w okowach lodu. Pozamarzały ujęcia wody, więc bydlęta i lud miejscowy wielkie pragnienie miały w czym zarządca miejscowy Gaworek ulgę im sprawił, nakaz swym służbom wydając, aby wodę dowoziły wszelkiemu stworzeniu, dla ugaszenia kaca wszechobecnego. Lud kamieńszczański przepełniony wdzięcznością owe pragnienie gasił i wiosny rychłej wyglądał. Tymczasem jak grom z jasnego nieba wieść poszła po mieście prześwietnym i wioskach przyległych, że zastępy Różowych Krzyżaków z dalekiego germańskiego Hanoweru ruszyły ku Kamieńskowi uzbrojone po zęby w broń zaiste najskuteczniejszą, pod kryptonimem DM, czyli marki niemieckiej zakamuflowaną. Jak wieść gminna niesie mieli ci, Różokrzyżacy opanować rubież miasta Wrzoskami zwaną, gdzie dawny Wójt Michał popierany przez rajcę Turlejka, piłą i ogniem spustoszenie przed kilkoma laty poczynił. W obronie grodu z nadania królowej Elżbiety mieszczanie Turlejkowie ojciec z synem stanęli odważnie, zaraz potem jak spisek niecny wykryli, uknuty przez zarządców miasta. Otóż miejscowy mistrz Gaworek i wicemistrz Liberda z poselstwem germańskim się zwąchali i wielce urodzajne piaski na peryferiach hanowerczykom zamierzali przekazać, a ci zamek potężny mieli tam budować, dla zdegenerowanej sekty germańskiej, czyhającej na niewinne duszyczki miejscowych dziatek, co ledwie trawkę zaczynały palić i heroinę smakować i na cnotę miejscowych dziewic, które za niemieckie, wredne pieniądze zamierzali pohańbić. Tedy ojciec z synem Turlejkowie, jak na prawdziwych obrońców wiary i moralności przystało, na papierze czerpanym (z funduszy Wspólnoty Gruntowo-Leśnej) plakaty rozwiesili na rogatkach miasta przesławnego, czerwone pieczęcie na nich z rozpaczy stawiając. W ten sposób bili na trwogę głosząc, że nieprzyjaciel blisko i miasta trzeba bronić, a najpierw z Gaworkiem i Liberdą rozprawić się ostatecznie, apanaże i profity odebrać, fotele ich przy okazji zająć i sobie samym tęgo kiesę nabić. Stronników na gwałt szukali wokół, śląc pisma do miejscowego proboszcza i metropolity częstochowskiego, aby pomocy przeciwko Różowym Krzyżakom udzielili, a także Szklane  Pudełko Radomszczańskie uruchomili, co by potwierdziło mieszczanom, że niecny zamach na ich swobody wyznaniowe został zamierzony. Zaiste straszne to nieszczęście by się stało, jeśliby heretycy z dalekiej Germanii żyzne piaski na Wrzoskach zajęli, no bo gdzie mieszczanie wszelkie brzydkie odpady i śmieci składować by mieli, a od zagajników cuchnąc by przestało i ten miły dla ojca i syna zapaszek na zawsze mógłby zaniknąć.

              Niestety mieszczanie kamieńszczańscy dziwnie obojętni okazali się na piśmienne przestrogi miejscowych patriotów i zamiast wały obronne sypać na przedmieściach, codziennym zwykłym zajęciom się oddawali, albowiem z marką niemiecką od dawna zapoznani wcale się jej przybycia nie obawiali, a nawet ciekawi byli, co za sprawą przybyszów w sennym miasteczku zdarzyć się może. Nie przestraszyli się larum granego wniebogłosy przez ojca i syna, biorąc całe zamieszanie za kolejną hecę przez Turlejków rozpętaną. Szkoda tylko, że władze miasta ogony podwinąwszy pod siebie szybko pakt z Germańcami zerwały pozbawiając miasto jedynej w swoim rodzaju szansy na cywilizacyjny awans. W taki właśnie sposób ojciec i syn Turlejkowie ocalili miasto od szwabskiego najazdu.